De frustratie zit diep. Het zit diep van binnen en normaliter begrijp je jezelf al amper – maar deze dagen kom je er niet meer uit. Het zit vast, alles zit vast en waar je ook kijkt alles is zwart, alles is donker. Er worden geen antwoorden gegeven omdat je simpelweg niet weet wat je moet vragen en zodra je een vraag stelt niet weet of je het antwoord überhaupt wilt weten.

Je zit vast en je wilt omhoog, opzij, naar voren, je wilt beweging. De hele zijlijn staat je aan te moedigen omdat iedereen het meer dan overweldigend vind wat je doet maar de spiegel achter je ogen verwijten je hersenen heel wat anders. Wie weet het eigenlijk? Ze doen allemaal of ze het beter weten dat jijzelf en met de conclusies die hedendaags worden getrokken weet je genoeg af maar doet of je neus bloed – soms kan je de dingen die je weet maar beter verschuilen achter de dingen die je niet wilt weten, uit bescherming voor jezelf.

Het is altijd meer een kwestie geweest van de muren om je hart volbouwen met verwijten naar jezelf maar die je afweert op de ander. Niet omdat het uit bescherming is, maar omdat het makkelijk is geweest en je nooit beter is geleerd, want wegrennen was altijd een betere oplossing dan te blijven staan. En dat is juist hetgeen wat je nu graag zou willen doen, wegrennen. Wegrennen naar links, rechts, het maakt niet uit, want de uitkomst zal hetzelfde zijn: pure geluk of de kans op weggooide jaren. Dat is eenmaal het risico van het vak. En soms maakt de weg die je gaat niet uit zolang je maar op bestemming bereikt komt. Maar die weg – is dat van tevoren gebouwd? Is dat de weg waar we niet vanaf weten maar die we uiteindelijk toch gaan lopen omdat dat nou eenmaal voor ieder van ons is gemaakt? Je hebt een duidelijke visie voor ogen die je momenteel ieder klein struggeltje van je dag doorslepen – maar alsof je een marionet pop bent word je bespeeld door je eigen duivel. Je word blind gemaakt door je eigen ogen, doof gemaakt door je eigen oren, je maakt jezelf gek met je eigen herinneringen en gedachtes en het moet stoppen, maar het is onmogelijk. Het is allemaal een bolletje van mindfucks in een prachtige waarheid wat je moet voelen omdat alle andere zintuigen zijn uitgeschakeld. Maar door te voelen moet je eerst de muren om je hart neerhalen, nee, hij moet het neerhalen. Hij zal het moeten neerhalen.

Het komt erop neer dat hoe goed iemand ook is, iedereen heeft een andere kant. Een downside, een tweede gezicht. Het addertje onder het gras is alleen, niemand verteld je van te voren welk gezicht van de twee je als eerst zult zien, de duivel of de engel. Want iedereen met een hartslag heeft een masker. Om achter te komen welke kant van het masker ze eerst zullen onthullen is aan jezelf, want het leven is tenslotte een spelletje en enkel degene die mee zullen spelen tot het bittere eind zullen toegang krijgen tot de weg die we allemaal willen. Met jouw bestemming bereikt.

And so it begins.

Advertisements