Alsof je het over je heen hebt geroepen sinds je het op papier hebt gezet – de kansen verschijnen uit de donkerste hoekjes, op de meest bizarre manieren, met de meest uitgesproken woorden. Het leek heel even alsof de wereld aan je voeten lag, en jij de lakens uit kon delen. De wind waaide jou kant op en het voelde… waanzinnig.

Of je liet het jezelf waanzinnig voelen.

Door te hopen. Door te dromen. Door te doen alsof het allemaal uiteindelijk op vier pootjes terecht zou komen, zonder breuken, of überhaupt schaafwondjes. Hopen en dromen zijn twee bijzondere dingen – maar vergeet niet dat het je maakt, of breekt. In dat geval, heeft het je absoluut gemaakt, en gebroken. Want in welke situatie dan ook, er is er in elk geval een van de twee ten alle tijden aanwezig.

Is het dan zo naïef gedacht dat de kansen die je toegereikt krijgt, of de dromen die je iedere nacht – en dag – na gaat jagen? Hopen op het beste? Hopen op de top, hopen op meer, hopen op het uiteindelijk kunnen zeggen ‘de droom is uitgekomen’? Op het moment doet het er niet toe in wat voor vorm de ‘kans’ zich laat zien – maar puur op hetgeen wat er daarna komen gaat, wat maakt dat dan uit. Sommige kansen zijn er om gegrepen te worden, of het in het goede of het slechte is, zal je niet van te voren weten; maar er is in ieder geval een les te leren.

Zijn we allemaal zo naïef, of is het werkelijk waar ‘dom’? Het vergt moed, en heel veel lef, maar als de wereld niet – meer – aan je voeten ligt, is het jouw beurt om zelf de stappen te ondernemen om naar de wereld toe te gaan. Met aan de ene kant hoop aan je zijde, en aan de andere kant de bestemming.

De droom is nog niet uiteengespat. De droom breidt zich uit – groter, mooier en duizend maal zo meer bijzonder als de realiteit. Alsof je een koekje in je mond wilt stoppen en je moeder pakt het af, je kon het al bijna proeven in je mond en op de laatste millimeter word het van je afgepakt. Al moet je via Parijs, dat koekje krijg je terug.

Liever naïef dan jaren lang spijt.

Advertisements