Ze had zwart haar, gebonden in een klein staartje. Ze droeg een roze shirtje, een spijkerrokje en had zwarte sandaaltjes aan. Je schatte haar een jaar of 8. Haar hand zat zenuwachtig voor haar mond, wat licht opkrulde aan weerskanten en aan haar andere hand had ze die van haar moeder vast. Het meisje kwam jou kant oplopen en haar grote bruine ogen vingen de jouwe op. Ze had iets… bijzonders. Je moest lachen en ze lachte onmiddellijk terug. Haar hand liet die van haar moeder los en ze zwaaide. Je zwaaide terug. Ze liep achter je langs en je keek haar na. Ze keek om, zwaaide nogmaals en je zwaaide nog een keer terug. Je bleef haar aanstaren tot ze de hoek om was en sindsdien als je voorbij diezelfde plek loopt, gaat je blik onbewust rond om te kijken of ze er is. Maar ze is er niet. Ze is er nooit.

Liefde is iets onverklaarbaars. Je kan liefde voelen voor iets, voor iemand, voor iets ontastbaars of voor iets abstracts. Er bestaan duizenden theorieën om liefde te definiëren. Gevoelens spelen zeker een rol in de liefde, maar het is niet perse de definitie. Liefde toont zich namelijk door te handelen op een wijze die de ware aard van de liefde hoog houd, door bijvoorbeeld iets te doen wat je normaliter anders zou doen. Geduld of vriendelijk tonen terwijl je je boosheid, frustratie of jaloezie achterhoud. Alhoewel je ervan bent overtuigd dat werkelijk elke actie die je uitvoert liefde de trigger is, kan je het beter met honing doen dan met azijn…

Ondanks dat je het script zelf hebt geschreven, heb je jezelf betrapt op diverse schrijffouten. Niet echt schrijffouten, meer gewoon karakteristieke fouten. Je hebt de hoofdrol, wat niet veranderd is, alleen moet je misschien het einde wat veranderen. Want wat jij dacht dat een sprookje was, is momenteel veranderd in een drama / romantische komedie.
De wereld is gevuld met mensen, die ieder voor zich zijn gevoed met liefde, haat, drama, woede, roem of wat dan ook. En ook al die mensen hebben hun eigen bagage. Een koffer gevuld met momenten of herinneringen wat hun maakt tot wat ze zijn op de dag van vandaag. Je stond er nog niet eerder bij stil dat de karakters in jouw sprookje ook hun eigen bagage hebben – maar je had het kunnen verwachten. Ook in sprookjes hebben de karakters eerder in hun eigen film gespeeld, ongeacht wat het genre was. Iedereen heeft zo zijn eigen film, en je kan het niet van ze verwachten dat ze hen film aan die van jou gaan aanpassen – of andersom.

Liefde is onverklaarbaar. Je kan liefde niet vertellen. Je kan het gevoel niet omschrijven. Je weet 9 van de 10 keer niet hoe je je moet gedragen, hoe je je moet voelen, of erger nog; het moet uiten. Liefde spreekt voor zich. Zet handelen boven voelen en je zult zien dat je meer terugkrijgt dan dat je ooit had durven dromen… Zodra je afstand neemt van je eigen egoïsme is de liefde een levende bron die geen inspanning meer vergt, maar vanzelfsprekend word. Daarom heb je besloten te stoppen met het schrijven van het sprookje. Want het script word niet gevolgd, het script schrijft zichzelf, en het enige wat je zelf kunt doen is vertrouwen op je liefde en de liefde van de ander. Want ook al is liefde onverklaarbaar, in elk artikel waar liefde ook maar in voorkomt is hoofdstuk nummer 1; het vertrouwen. En laat dat nou nét je zwakste punt zijn. Maar het word een vicieuze cirkel: zonder liefde, hebben hoop en geloof geen betekenis. Wanneer we hopen, is dat omdat we het verlangen hebben. Want liefde is precies dát waar we op hopen en geloven, omdat dat uiteindelijk het enige is dat het waard is om op te hopen en te geloven.

Dit betekend niet het einde van het sprookje. Het sprookje word aangepast. Momenteel ben je bezig met de koffer aan het uitpakken, niet die van jou – maar die van hem. Omdat liefde het beste word verklaard door actie, en niet door te reageren op misleidende, of vluchtige gevoelens. Alhoewel jij dacht dat je je koffer had achtergelaten op het moment dat je de deur dicht deed van jullie appartement, heeft hij ook jou in laten zien dat je misschien een klein rugzakje mee hebt genomen. Met een hoop bullshit, voornamelijk, maar het blijft bagage. Daar zaten we; samen. Met onze koffers open, een prullenbak gevuld met zakdoekjes en veel gevloek, tranen en sigaretten. Maar, we hebben elkaar.

Liefde is… Samen je bagage uitpakken.

Je sprookje word misschien niet geselecteerd voor een Oscar, maar het is jouw eigen film. Het is jouw sprookje, jouw film, en jouw verhaal. Niemand neemt het van je af. Wanneer we inzien dat liefde meer een daad is dan een gevoel, worden we ons vanzelf bewust van het belang van acties ondernemen om onze relaties sterk te houden, ongeacht hoe je je mag voelen. Want die dag erna, stond je op de bus te wachten. Op de weg naar het centrum. Met een lege koffer, een leeg hoofd en een leeg script. Na een paar minuutjes kwam de bus aanrijden en met precies 2 euro stak je je hand uit om de bus te stoppen en naar binnen te gaan. De buschauffeur groette je vriendelijk, je gaf hem de munten en je blik ging langs de bankjes om een leeg plekje te vinden. Na een paar seconden bleef je blik hangen… Bij twee grote, bruine ogen. Die vastzaten aan een bijzonder koppie, met zwart haar gebonden in een staartje. Ze droeg een roze shirtje, een spijkerrokje en zwarte sandaaltjes. Ze glimlachte gelijk toen ze je zag en ze wuifde naar je. Je was verbijsterd, het was haar. Je zwaaide en liep haar kant op, haar blik vasthoudend. Uiteindelijk stond je naast haar en haar kleine handjes vlogen om je nek, waarna je een kusje op je wang kreeg. En zo heeft ze de hele busrit gezeten. Waarom? Omdat liefde onverklaarbaar is.

En op dat moment wist je, dat jouw sprookje nog niet is afgelopen.

Het einde word alleen aangepast.

Advertisements